In memoriam – Jet Vergaert (1928–2026)

Op 29 januari overleed Jet Vergaert, een onverzettelijke en geliefde actrice uit het Gentse theaterleven. Ze werd 97 jaar. Met haar heengaan verliest Gent niet alleen een actrice, maar ook een vrouw die haar leven lang trouw bleef aan het woord, het spel en het podium.

Jet stond al op jonge leeftijd op de planken. Amper zeven was ze, toen ze in de Brugse Poort samen met haar zingende moeder optrad. Het woord was haar eerste liefde: gedichten voordragen op school, teksten uit het hoofd leren, spelen met taal. “Ik hield van het woord,” zei ze later. “Het woord was toen nog belangrijk.” Die liefde zou haar nooit meer verlaten.

Jet Vergaert in "On Raftery's Hill" (Theater TRAC)

Haar talent bleef niet onopgemerkt. Een overbuur die lesgaf aan de toneelschool vroeg haar om mee te spelen — meteen “bij de grote mensen”. Niet iedereen juichte haar passie toe. Haar vader verzette zich fel tegen haar toneelambities en is, zoals Jet vaak vertelde, nooit naar een voorstelling van haar komen kijken. Haar moeder daarentegen steunde haar onvoorwaardelijk, een steun die haar leven en carrière mee zou dragen.

Ook later werd haar engagement voor theater niet vanzelfsprekend. Voor haar huwelijk zette ze het acteren opzij, uit liefde en omwille van een jaloerse echtgenoot. Toen ze op haar 51ste alleen achterbleef met vier kinderen, vond ze twee jaar later de weg terug naar het podium. Ze sprak zelf over twee hoofdstukken in haar toneelleven: vóór en na haar huwelijk. Het tweede hoofdstuk bleek een rijke, bevrijdende periode waarin ze openbloeide — tot grote vreugde van haar moeder.

Jet speelde in tal van Gentse amateurgezelschappen en in meerdere talen: Gents, Nederlands, Engels, Duits. Met Theater TRAC was ze onder meer te zien in FO3 en On Raftery’s Hill, voorstellingen waarin haar spel werd gekenmerkt door precisie, humor en een grote menselijkheid. Bij de WAANzin beleefde ze bijzondere momenten, waaronder een Engelstalige wedstrijd in Den Haag die ze wonnen, met voor Jet een vermelding als beste actrice. Met dat gezelschap reisde ze ook naar Stockholm, Moskou en Spanje — een internationale erkenning die ze met nuchtere trots droeg.

Zelfs ouderdom of een kunstheup hielden haar niet tegen. Op haar 90ste stond ze bij TRAC nog op het podium met een monoloog van Dario Fo, amper hersteld van een operatie. Elk jaar opnieuw speelde ze tijdens de Gentse Feesten met KM De Melomanen, in stukken van Romain Deconinck. Teksten leren ging haar moeiteloos af; het snelle rennen en verkleden werd lastiger, zei ze met een glimlach. “Maar volgend jaar doe ik nog mee. Als ik er nog ben.”

Jet Vergaert wás er — tot op hoge leeftijd, met een ontembare liefde voor theater en een diepe trouw aan haar vak en haar gezelschappen. Ze bewees dat spelen geen leeftijd kent en dat passie sterker is dan tegenslag.

Onze gedachten gaan uit naar haar familie, vrienden en alle theatermakers die met haar mochten werken.

Bedankt om met zoveel liefde samen de theaterpassie te beleven.

We zullen je WAANZINnig hard missen.